Bo dokładnie na to wygląda.
Nowy projekt osadzony w świecie Once Upon a Time in Hollywood powoli wyrasta na jeden z najbardziej absurdalnie ekscytujących filmów najbliższych lat. Tarantino napisał scenariusz, Fincher reżyseruje, Brad Pitt wraca jako Cliff Booth, a całość ma trafić jednocześnie do IMAX-ów i na Netflixa. I serio — brzmi to jak alternatywna rzeczywistość wymyślona przez filmowych nerdów po trzeciej kawie.
Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że ten projekt kompletnie nie pasuje do dzisiejszego Hollywood.
Tarantino od lat powtarzał, że nie chce iść w streaming. Fincher z kolei stał się jednym z najważniejszych reżyserów współpracujących z Netflixem. I nagle okazuje się, że ich drogi przecinają się właśnie przy spin-offie/sequelu Once Upon a Time in Hollywood.
Film ma skupiać się na Cliffie Boothie — jednej z najbardziej lubianych postaci Tarantino ostatnich lat. Brad Pitt zgarnął za tę rolę Oscara i wielu fanów uważało, że to postać z potencjałem na własną historię. Wygląda na to, że Tarantino też tak uznał.
I tutaj robi się jeszcze ciekawiej.
Bo Fincher i Tarantino mają kompletnie inne style.
Tarantino jest chaotyczny, dialogowy, przerysowany i zakochany w kinie klasy B. Fincher to chłodna perfekcja, obsesyjna kontrola kadru i mroczny klimat. To trochę tak, jakby ktoś próbował połączyć whisky z laboratoryjną precyzją. A mimo to… to może działać absurdalnie dobrze.
Zwłaszcza że Cliff Booth idealnie pasuje do obu tych światów. Z jednej strony ma luz i charyzmę typową dla bohaterów Tarantino, z drugiej — jest w nim coś niepokojącego, wręcz psychologicznego. Dokładnie ten rodzaj bohatera, którego Fincher uwielbia wrzucać w moralnie brudne historie.
Według pierwszych informacji film ma być bardziej noir, bardziej mroczny i mocniej zanurzony w brudnym Hollywood lat 70. Niektórzy porównują klimat do połączenia Zodiaca z Pewnego razu… w Hollywood. I powiem szczerze — brzmi to jak kino stworzone pod ludzi, którzy tęsknią za „dużymi filmami dla dorosłych”.
Do tego dochodzi jeszcze temat IMAX-a.
Netflix przez lata był symbolem oglądania filmów na kanapie. Tymczasem tutaj platforma ewidentnie chce zrobić wydarzenie kinowe z prawdziwego zdarzenia. Wielkie sale, ogromny ekran, nazwiska z najwyższej półki i marketing oparty bardziej na „musisz to przeżyć” niż „obejrzyj przy kolacji”.
I wiecie co? To może być bardzo ważny moment dla całej branży.
Bo jeśli film Finchera i Tarantino okaże się sukcesem w IMAX-ie, Netflix może jeszcze mocniej wejść w kino premium. A to kompletnie zmienia zasady gry między streamingiem a tradycyjnymi premierami kinowymi.
Internet oczywiście już odleciał z teoriami. Jedni liczą na brutalny kryminał w stylu Finchera, inni chcą bardziej „tarantinowskiej” zabawy dialogami i klimatem starego Hollywood. Są też tacy, którzy po prostu nie wierzą, że taka współpraca naprawdę istnieje.
Szczerze? Trochę ich rozumiem.
Bo „film napisany przez Tarantino, reżyserowany przez Finchera i finansowany przez Netflix” brzmi jak zdanie wygenerowane przez AI specjalnie pod filmowego Twittera.
A jednak wszystko wskazuje na to, że to dzieje się naprawdę.
I chyba pierwszy raz od dawna mam wrażenie, że Hollywood znowu szykuje coś, co pachnie „kinowym wydarzeniem”, a nie tylko kolejną premierą do przewinięcia po 15 minutach.
